درباره استان
كاوشها و يافته هاي باستان شناسي در دشت قزوين ، نشانگر مرحله يكجانشيني و كشاورزي در هزاره هفتم قبل از ميلاد و برخورداري ساكنان آن از صنايع اوليه و نظام اجتماعي است .قزوين را در نوشته هاي قديم اروپائيان شهر باستاني آرساس يا آرساسيا و در تاريخ يونان شهر قديمي راژيا ناميده اند . قرار گرفتن آن بر سر راه جاده ابريشم سرنوشت قزوين را با فرازو فرودهاي تلخ و شيرين گره زده است . منطقه كاسپين كه از روزگاران پيشين ، سرزميني آباد و پر جمعيت بود در زمان ساساني رونق زيادي يافت و روند شهرسازي و گسترش مناطق مسكوني در قزوين ، پس از ورود اسلام به اين سرزمين در سال 24 هجري شتابي دو چندان گرفت و در مدتي كوتاه به عنوان باب الجنه يا دروازه بهشت ناميده شد. در طول زمان به دليل شرايط مساعد اقليمي و سلحشوريهاي مردمان منطقه ، موجبات رشد و توسعه قزوين فراهم گرديد بطوريكه وسعت اين شهر در هنگام حمله ويرانگر مغول به ايران به حدي رسيده بود كه مورخان جمعيت آن را بالغ بر يك ميليون نفر نوشته اند. شهر قزوين در دوره ايلخاني پس از ركود نسبي دوباره زندگي خود را باز مي يابد و چنانكه جهانگردان آورده اند در زمان تيموريان پس از سمرقند بزرگترين و آبادترين شهر ايران بوده است .
انتخاب قزوين به عنوان تختگاه صفويان در قرن دهم علاوه بر بازنمائي اهميت شهر ، دوره درخشاني از عمران و توسعه شهري را رقم مي زند كه در آثار سفيران و بازماندگان غربي كه به ايران آمده اند مشهود است . طراحي و ساخت نخستين خيابان ايراني ، چهار باغ ها ، ميدان ها ، كاخ ها ، مدارس ، مساجد ، بوستانهاي شهري و .... كه به الگوئي براي شهرسازي در سراسر ايران تبديل شد از اين شهر آغاز مي گردد. در سراسر دوره قاجاريه ، قزوين به عنوان يك منطقه حاكم نشين مستقل مرتبط با پايتخت مطرح بود و با وجود ركود نسبي اقتصاد و فرهنگ در آن دوره از اندك مراكز پر رونق و تپنده ايران به شمار مي رفت.پايداري قهرمانانه مردم اين سامان در برابر هجوم شاه خونخوار مغول و يورش ويرانگر تيمور ، بويژه وارد كردن نخستين شكست به مهاجمان افغاني در دشت قزوين پس از سقوط اصفهان از نقش انكار ناپذير قزوينيان در تاريخ ايران حكايت دارد
